“ઝાડનાં પારખાં ફળ પરથી” શ્રેણી : (ઈ–પુસ્તક ૧–૨)

Posted by

 બે સફળ જીવનકથાઓ ઈ–બુકરુપે : 

૧) અંધારાં ભેદીને… … … શ્રી નાગજીભાઈ દેસાઈ

૨) અજવાળાં ઉતારો આપણ દેશમાં… … … શ્રી ચન્દ્રકાન્ત ઠાકર 

************************************************* 

“શબ્દો પાંગળા બને છે કારણ કે અહીંનું કાર્ય બોલે છે. આ યુગમાં તપોવન જોવાની ઇચ્છા હોય એમણે અહીં આવવું જોઈએ.”

– શ્રી રજનીકુમાર પંડ્યા

**********************************************

આપણા જાણીતા લેખક શ્રીના ઉપરોક્ત શબ્દોને સાર્થક કરતી એક કથા સાથેની ઈબુકમાં સંઘરાયેલી છે.

પશુપાલનના વ્યવસાય સાથે સંકળાયેલી કોમનો એક કીશોર સાવ નાનપણમાં પહેરેલે કપડે, ખાલી ખીસું લઈને ભણતરની ધખનામાં ઘર છોડીને મુંબઈ ભાગી જાય છે. ત્યાં થોડુંઘણું ભણીને દેશભરમાં રખડે છે. છેવટે નાનાભાઈ ભટ્ટ પાસે ભણતર ને ગણતર પામે છે ને આ જ એક વખતનો રખડુ છોકરો સુરેન્દ્રનગર વીસ્તારના એક બહુ મોટા શીક્ષણસંકુલનો સ્થાપક બને છે !! મૈત્રી વિદ્યાપીઠના આશ્રયે ચાલી રહેલી પ્રવૃત્તીઓની એક ઝલક, જુઓ –

૧) ડૉ. લ. મૂ. ધ્રુવ બાલાશ્રમ, સુરેન્દ્રનગર

૨) શ્રી મનસુખભાઈ દોશી લોક વિદ્યાલય, ધોળી ધજા ડેમ પાસે, રાજકોટ રોડ, સુરેન્દ્રનગર.

૩) મૈત્રી વિદ્યાપીઠ : પી.ટી. સી. કૉલેજ, સુરેન્દ્રનગર

૪) મૈત્રી વિદ્યાપીઠ–માનવમંદિર (મહિલા કૉલેજ ઓફ એજ્યુકેશન), સુરેન્દ્રનગર

૫) ૫) મૈત્રી વિદ્યાપીઠ : પ્રિ. પી. ટી. સી. કૉલેજ, સુરેન્દ્રનગર

૬) મૈત્રી વિદ્યાપીઠ

આ રસપ્રદ કથાને વીગતવાર વાંચવા માટે આ ઈબુક “અંધારાં ભેદીને” એક વાર અવશ્ય વાંચવી જ રહી. 

**************************************************

આયુર્વેદના એક વૈદ્ય શહેરમાં પ્રેક્ટીસ કરતાં કરતાં ગ્રામીણ જીવનને સંભારીને ધીકતી પ્રેક્ટીસ છોડે ને ગામડે બેસીને ખેતી કરવા જાય તે વાત અનેક અવનવીન પ્રસંગોથી ગુંથાઈને પ્રગટી છે ! “અજવાળાં ઉતારારો આપણ દેશમાં” નામક  પુસ્તીકાના લેખક ચંન્દ્રકાન્તભાઈની કથની એક વાર જરુર વાંચવી રહી !

ઘરનાં સૌનો વીરોધ છતાં એક પદ્યરચના દ્વારા સૌને સમજાવીને ગામડું અપનાવનારની એ રચના માણીએ :

નોકરી નિશ્ચિત છે ને, ના કશીય છે બલા

પગાર પણ છે પૂરતો, રહી શી ફિકર ભલા ?

શિરછત્ર પર પંખો છે ને ચૅર પણ ફરતી મળી

ટેબલ ટ્રે ને ટોકરી, બસ વાત મજાની ભળી.

                               ગામડે બાપુ રહે, ખેતી તે કરતા રહે,

                               રાત-દી’ જુવે નહીં, ખંતથી મંડ્યા રહે.

                               મનેય ક્યારેક એમ થાતું ગામડે જતો રહું,

                               ધરતીની એ ધૂળનો આનંદ હું લૂંટતો રહું.

પત્ની પાડે ના, જાવું નથી કંઈ ગામડે

ખેતીમાં પડવું નથી, શું ભર્યું છે ગામડે ?

ભાઈ પણ કહેતા રહે, ના છોડવી નોકરી ભલા,

હાથે કરી વહોરીશ ના, ઉપાધિ અન્ય કૈં ભલા.

                               હું રહું વિચારતો, શું કરું, શું ના કરું ?

                               શાન્તિ મારી એકની કે દેશની માટે ધરું ?

જયજવાન જયકિસાન શબ્દો શાસ્ત્રીજી ઉચ્ચારતા

કેટલા યુવાન એવા વિચારો ઉર ધારતા ?

                               થાવું છે સૌને સુખી, કોઈને કરવા નથી,

                               મારું હું જોયા કરું, અન્યની પરવા નથી.

                               વિચારશે સૌ આમ તો દેશ મુકાશે પૂળે,

                               ગાંધી દીધેલું સ્વરાજ આ એક દી’ મળશે ધૂળે.

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *