માતૃભાષા પર એક નવા સર્જકની રચના : “હરિને અરજ”

હેમાબહેન રાવલનો પરીચય : વ્યવસાયે ગ્રંથાલય કર્મચારી. છેલ્લાં સોળેક વર્ષોમાં વિવિધ શૈક્ષણિક/સાર્વજનિક/વિશિષ્ટ સંસ્થાઓનાં ગ્રંથાલયો સાથે ગ્રંથાલય વ્યાવસાયિક તરીકે સંકળાયેલ. હાલ

અથ શ્રી પ્રોફેસરકથાયામ્…….(૩) જોડણીએ જમવાની મજા બગાડી !

– જુગલકીશોર. જોડણીના ‘ગંભીર’ પ્રશ્ને…   જોડણીના જ નીમીત્તે પ્રોફેસરના ઘરમાં એક દીવસ હીસાબની ડાયરીને બહાને એક નાનકડું તોફાન થતાં

‘આતંકવાદ’નો સાદ !

ફુંકાઈ ચુક્યો વીશ્વમાં શો વાયરો – અસહાય પર તુટી પડે આ કાયરો ! ***** અનંત–ફેણી નાગ આ ફુત્કાર કરતા; બેઠેલ

વતનનો ઝુરાપો !!

(સૉનેટ : છંદ – પૃથ્વી)   હજીય ફરક્યાં કરે સ્મરણ કેટલાં પાંપણે, અનુરણન કર્ણને સતત રાખતાં જાગૃત; ત્વચાય અનુકંપનો અનુભવે

માધ્યમ–માન્ય મનદુ:ખો !!

‘મળી મોંઘેરી માતૃભાષા ગુજરાતી’                                                    –યોગેન્દ્ર્ વ્યાસ હજુ ગયે અઠવાડીયે જ એક ગમખ્વાર કીસ્સો બન્યો. જો કે અખબારો એને ગમખ્વાર માને

સરયૂ પરીખની એક રચના : “નિમિત્તમાત્ર”

– સરયૂ પરીખ નિમિત્તમાત્ર કર્યાં  કર્મોને  ટેરવે  ગણાવે, કરી  મદદોને માનદ મનાવે, તો મૂલ્ય તેનું  શૂન્ય બની જાય. ઉપકારોની  આરતી  ઘુમાવે, આપ સોહમ્ ની મૂરત બેસાડે, તો  મૂલ્ય

સ્વચ્છતાની વાત ન ગમતા વીષયો તરફ પણ લઈ જાય ત્યારે –

વર્ષો પહેલાં મેં “પરિવારે પારાવાર” શીર્ષકથી એક પ્રોફેસરકુટુંબની સળંગ કથા લખી હતી, જેના અઢાર ભાગો નેટગુર્જરી પર મુકાયેલા. આજે તેમાંનો

મારા બે દુહા !

સરવર કાદવને કહે, હું તારા થકી કુરુપ; કમળ ખીલવી કાદવે, સરવર કીધું ચુપ !   દીવાસળી દીવો કરે, કરે જાતને